وهمیات شبانه

سلام،‌بعد از دو سال برگشتم ایران، قراره یه مدت ایران بمونم و دوباره برگردم کانادا و دارم بعد از چهار ماه این خونه رو یه تکونی میدم. این فکرکنم طولانی ترین مدتی بوده که تا حالا این تو هیچ چی ننوشته بودم. آره دیگه روزگار این جوریه دیگه بعضی موقع ها از خودت سعی می کنی در بیای ولی باز هم میبینی باید بری تا عمق خودت و بازم با خودت تو تنهایی هات به این فکرکنی که چی شد؟ وبلاگم رو اون روز مرور کردم دیدم چقدر همش گله و دلتنگیه و خستگیه! خودم حوصلم سر رفت، اتفاقا الآن هم که اومدم آپدیت کنم گله و دلتنگی و بی حوصلگی داشتم که اومدم آپدیتش کنم،‌ گفتم که روزهای خوشی نمیام به این جا سر بزنم چه میشه کرد! ولی خوب حالا بی خیال بذارید یکم براتون تعریف کنم چه خبر! بعد دو سال برگشتم ایران،‌ جای شما خالی همه چی اینجا بدتر شده بهتر نشده، سرعت اینترنت افتضاح، اینترنت که کلا فیلتره فقط یه چهار پنج تا سایت هستند که بازند. اعصاب های ملت همه داغون، میری تو خیابون همه در حال فحش و بد و بیراه دادن هستند، اوضاع نسبت به چند سال پیش واقعا خیلی بدتر شده، میزان نارضایتی و خستگی خیلی زیاده،‌ خوب از این سیاه نمایی ها بگذریم در کنار خانواده بودن هم بد نیست خلاصه دو سال ندیدمشون،‌ با اینکه نود درصد دوستام آمریکا و کانادا هستند ولی خوب دیدن دوستایی که هنوز ایران موندن هم صفای خودشو داره، قیمت ها به روز میره بالا، همه چی تقریبا یا با کانادا هم قیمته یا گرونتره، من که خرج هام خیلی اینجا زیاده حالا نمی دونم مردم با چندر غاز حقوق چه جوری خرج و مخارج زندگیشون رو میگذرونن. اوایل که اومده بودم خیلی داغون بودم خیلی از جاها یادم رفته بود رانندگی ها روزهای اول برام عین خودکشی بود. یه دو سه هفته ای طول کشید تا همه چی برام دوباره عادی شه، دیگه اینکه فعلا حالا حالا ایران میمونم احتمالا با این وضعیت، نمی خوام غر بزنم واسه همین میگم روزگارم بد نیست دیگه حالا خودت می خوای باور کن باور نکن

حالا بازم میام آپدیت می کنم اینجا رو

فعلا